Geri Dönme Heyecanı

Çoook heyecanlı bir haberim var.. dünyaya gelirken ilk çığlıklarını duyduğum, ilk adımlarını yakalamak için çimlerde berber düşüp kalktığımız tüm çocuklarıma geri dönüyorum. İlkler her zaman gözümün bebeği.. hem onları hem de yeni tanışacaklarımızı da kucaklamak için sabırsızlanıyorum Mecburi bir İzmir hayatımızdan sonra  İstanbula geri dönüyoruz. Tabi bıraktığım hiç birşey eski halinde değil, yeni doğanlar 5 yaşını doldurdu bitirdi bile ama bende değilim. Bu geçen zamana bir bebekte ben sığdırdım ve o bile 3 yaşını doldurdu. Artık annelerin dilinden daha bir anlar oldum, onlardan biri oldum çünkü. Biliyorum artık annelerin telaşını, zamansızlığını, endişelerini...

Artık siz doğuma girerken neden benim elimi tutmak istediğinizi biliyorum. Çimlerde koşarken endişeli yüzlerinizi tanıyorum, babaların ne istediğini ne istemediğini, neyi yapacağını neyi zorlasakta yapmayacağını biliyorum...

Eskisinden daha heycanlı eskisinden daha hevesli dönüyorum. Çok şükür...! 

Gonca ve Salih

Gonca ve Salih... 3 Haziran 2012... evet dediler ve yepyeni bir hayata başladılar, bir ömür mutlu olmalarını diliyorum en az bana baktıkları kadar güzel baksınlar ve hep birbirlerine baktıkları gibi gülsün gözleri..

Aslı ve Alper

İzmir'de bir peri masalı... İyi ki şahit olmuşum bu güne, iyi ki tanışmışım bu iki insanla, arada fotoğraf çekmeyi bırakıp hazırlakların içinde gelinle koşuştururken bulsam da kendimi tekrar işimi hatırlayıp arada çok güzel kareler yakalamışız.. Keyifli, bol kahkahalı ve dolu dolu bir gündü, yağmur bile bozamadı keyfimizi...

Bir ömür sürecek mutluluk ve beraberlik diliyorum Aslı ve Alper için...

Birine benziyor ama...

Başak'la telefonda görüştük hemen randevulaştık. O bir projesi için kişisel çekim istedi Marmara Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesinde ders veriyormuş. Ama ne istemek... Beni yerlere göklere sığdıramadı, fotoğraflarımı öve öve bitiremedi, rica etti, ben yıllardır böyle fotoğraflarım olsun istedim hep, bu projeye nasipmiş dedi. (Bende böyle güzel sözleri bir hocadan duyduğuma çok sevindim tabi) Ama hiç kendinin ne kadar güzel olduğunu, nasıl güzel baktığını ve duru güzelliğini hiç anlatmadı. Bana süpriz oldu, işim çok kolaylaştı, ve sonuç böyle oldu. Ha bu arada makinayı elime alır almaz bana ilk baktığında inanamadım benzerliğine... kime???? Cansu Dere! sizce??

Burda belirtmeden geçemeyeceğim, yine çekim sonrası muhabbette yapılan çay eşliğince yediğimiz harika krep, peynir, incir reçeli, Necla Hanımın eseriydi ve karnım tok ayrıldım sayelerinde :) Teşekkürü borç bilirim, iki tane daha nefis insanla tanışmış oldum bugün...

Seda ve Cem... "O"nu beklerken...

Bir bulutlu Pazar sabahı evlerinde buluştuk ve Seda ile Cem'in sabırsız geri sayımlarını görüntüledim. Aslında daha onlarla tanışmadan Seda'nın müthiş detaylı yol tarifi ile evlerine her gün gidiyormuşum gibi bulmama sebep olmasıyla 3 aşağı 5 yukarı nasıl bir anne adayıyla tanışacağımı biliyordum, mükemmeliyetçi ve sağlamcı, bir o kadar da sevimli ve şeker biri Seda. Cem'de aynı şekerlikte ama sanki daha sakin, iyi ki tanımışım diyeceğiniz insanlardan ikisi de.. Nasıl başladı ve nasıl bitti anlamadan elimizde kahvelerle Londra, Amerika muhabbeti yaparken buldum kendimi :) Çok güzeldi, diliyorum ki doğumları da böyle anlamadan başlasın ve bitsin, sağlıkla oğullarına kavuşsunlar, bir de en güzel ve içlerine sinen ismi bulmalarını diliyorum tabi :)